(after my inuman sa GA)

Nakahiga na ako sa kutson, nang maisip kong panourin yun elimination sa IA. Kakababayan kasi kaya malaki ang ingay.

Naiiyak ako. Sobra! Then as my tears run down I started to talk to myself. I was addressing myself to chonut.

My heart was speaking out. It is not my head. Puyat naman kasi ako eh.. umiiyak ako dahil sa hope na binigay ng pagkakaibigan namin, yun ay according to him pero sa aking MU na. may friends bang magka holding hands at nagkikiss sa lips???

Naisip ko rin he might be thinking of fishy things about me. Sana hindi. Nag iiwasan na kami sa opisina. At naiilang ng talaga ako. Ayokong marinig ang boses nya it makes me uncomfortable. I cant control my eyes looking towards his station. At may instance na nagtatama pa rin ang tingin namin.

Dito nalang muna.. sakit na ng mga mata ko. Mamaya lalaro akong badminton.